“Yüzünü dökme küçük kız” diye başlar şarkı. Her çaresiz kaldığımda; hüznümde, hayal kırıklığımda, savunmasızlığımda bu şarkı çalar zihnimde. Çünkü bilirim: Ne kadar yaram varsa, küçük kızdan yadigârdır. Bir türlü büyütemedim ben o küçük kızı. Belki de büyütmek istemedim. Hâlâ inanır iyilerin kazandığı masalların gerçek olduğuna. İnadına umutla doludur, inadına… Kelebekler hâlâ uçuşur kıvırcık saçlarında. Yağmura, gökyüzüne, kuşlara, ağaçlara, insanlara… Tüm hayal kırıklıkları

Yaşamak adı altında ertelediğimiz; şartlarla, kurallarla, bize kodlananlarla başladığımız ve sürdürdüğümüz, kendimiz olma imkânı bulamadığımız bir hayat yaşanmış sayılır mı? Ne geçmiş ne de gelecek… Hayatta var olman, bunların ötesinde, yalnızca bu anda saklı. Geçmiş yok, gelecek yok; an var. Kendimize yaşamak için şartlar koşarken, andan ibaret olan hayatı ne yazık ki ıskalıyoruz. Bu yaklaşımı oğlumda görmek ise benim için en büyük üzüntü oldu. “Bu olursa bunu yaparım, şu ol

Yüreğimin en tanıdık yerinde kanıyor sensizliğim, İçimde yanan ateşe inat üşüyorum, Kara kış gibi sessiz ve soğuk susuşların... ......................................................................... Sana güzelim, Sana çiçek, Sana aşk, Sana özlem, Sana hasret, Bugünden değil, Ve yarından uzak, Geçmişimden yadigâr, Kadim, Derin, Ansız, Aşina, Sanki yüzyıllar ötesinden... ............................................................................................. Adını yazdı